Wczorajsza poranna wiadomość o samobójstwie dwóch kobiet (matki i córki), które powiesiły się na kratach okien oleśnickiej bazyliki szokuje i przeraża. Sposób odebrania sobie życia, przepraszam za niedoskonałe słowo, ale inne mi w tym momencie do głowy nie przychodzi, sposób odebrania sobie życia jest bardzo „ekscentryczny”. Zwraca uwagę i zmusza do refleksji. To tak jakby samobójczynie wybierały formę wyjścia z życia w miejscu poświęconym, dlatego, że zależało im na przekazaniu innym jakiegoś ostatniego komunikatu. Trudno nie odnieść wrażenia, że dużo w tym jest ekspresji rozpaczy i poczucia nieodwracalnej beznadziei. Równocześnie zastanowił mnie pewien fakt medialny. Zazwyczaj notatki na portalach, i adnotacje prasowe zawierają informację, że sprawę zgonu zbada prokurator. Tu, już w kilka godzin po fakcie dowiadujemy się, że obie kobiety znane były z tego, że leczyły się psychiatrycznie. No tak, kwestie spekulacji mamy z głowy. Leczyły się, a więc były chore psychicznie. Były chore i to choroba je zabiła… Prawda, że proste?!
Nie zająłby mnie ten temat, gdyby nie to, że w ciągu ostatnich kilku miesięcy dwukrotnie spędziłem w pociągu po dwie-trzy godziny w polu, na trasie Wrocław-Poznań, z powodu osób, które rzuciły się na tory. Nie wiem jak wyglądają ostatnie statystyki, ale odnoszę wrażenie, że ilość aktów odebrania sobie życia wzrasta. Jeżeli akty rezygnacji z życia potraktujemy jako barometr jakości życia w ojczyźnie to, żeby nie używać eufemizmów, wygląda to po prostu źle.
Dla kontrastu brzmi mi w uszach fragment świątecznego przemówienia Prezydenta Komorowskiego, który niedawno w rocznicowej mowie przekonywał nas, że "dziś żyjemy w nowej, lepszej Polsce”.